เรียน CRM วันก่อน ได้ฟังผลการทดลองเรื่องหนึ่ง

…

นักวิทยาศาสตร์จับเอาลิง 5 ตัว มาใส่ไว้ในห้องทดลอง
เอากล้วยของโปรดแขวนไว้กลางห้อง
พร้อมด้วยโต๊ะไม้ตัวใหญ่ ที่ลิงสามารถปีนไปหยิบกล้วยได้

เมื่อลิงตัวหนึ่งปีนขึ้นโต๊ะ พยายามจะหยิบกล้วย
พวกเขาจะสาดน้ำแข็งใส่ลิงทั้ง 5 ตัวให้หนาวสั่น
จนกว่าลิงที่ปีนขึ้นไปจะกลับลงมา

เมื่อลิงตัวใดตัวหนึ่ง พยายามทำเช่นเดิมอีก
เขาก็จะสาดน้ำแข็งใส่ทุกๆ ตัวอีก

จนในที่สุด ลิงทั้ง 5 ก็ไม่สนใจจะปีนขึ้นโต๊ะอีก
ยอมกินเพียงกล้วยที่อยู่บนพื้น
ไม่สนใจมองกล้วยที่แขวนไว้อีกเลย

ต่อมา เขาเปลี่ยนเอาลิงตัวหนึ่งออกมา
เอาลิงตัวใหม่ใส่เข้าไปแทน
ไอ้เจ้าตัวใหม่เห็นกล้วยที่แขวนไว้ก็ทำท่าจะปีนโต๊ะ
แล้วทันใดนั้น ก็โดนไอ้ 4 ตัวเก่าที่เหลือรุมสกรัม

มันคงงง อะไรว๊า

มันก็พยายามลองใหม่อีกหน
แล้วก็โดนรุมสกรัมอีกจนได้

สุดท้าย มันก็เลิกคิดจะปีนขึ้นไป
เพราะงงๆ จะปีนทีไร โดนตื๊บทุกทีไป

แล้วเขาก็เปลี่ยนลิงออกอีกตัว
เอาตัวใหม่ตัวที่สองเข้ามาแทน
พอลิงตัวใหม่พยายามจะปีนขึ้นไปกินกล้วย
ลิงที่เหลือทั้ง 4 ตัวก็รุมสกรัมมันเช่นตัวตะกี้
แน่นอน ไอ้ตัวตะกี้มันก็ร่วมด้วย
ถึงมันไม่รู้ว่าทำไมห้ามขึ้นโต๊ะก็เถอะ

สุดท้าย เขาก็เปลี่ยนลิงไปเรื่อยๆ เช่นนี้
จนในที่สุด ลิงทั้ง 5 ตัวในห้องต่างก็เป็นลิงตัวใหม่
ที่ไม่ใช่ลิงชุดแรกเลยสักตัว

แต่ลิงทั้ง 5 ต่างก็ไม่มีตัวไหนขึ้นโต๊ะไปกินกล้วยเลย
แล้วก็ห้ามตัวใดตัวหนึ่งขึ้นโต๊ะนั้นไปด้วย
ทั้งๆที่ มันทั้ง 5 ต่างไม่เคยโดนสาดด้วยน้ำแข็งเลยสักครั้ง

…..

คำถามถามว่า มีลิงแบบนี้อยู่กี่ตัวในองค์กรของคุณ

แล้วคุณเป็นหนึ่งในลิงพวกนี้หรือเปล่า

แล้วในสังคมของคุณละ

ในประเทศของคุณละ

……

ถึงเวลาเปลี่ยนหรือยัง ?

ท่ามกลางความมืดสลัว
มีเพียงตะเกียงดวงน้อย
แสงวิบวับ ราวจะดับลงในไม่ช้า

ลมพัดผ่านเพียงแผ่ว
แสงตะเกียงหรี่ลง ราวใจเจียนขาด

ลมสงบลงชั่วครู่
แสงไฟตะเกียงส่องสว่างเต็มที่อีกครั้ง

….

แสงไฟดวงน้อย ให้คืนมืดมีแสงสลัว
พอมองเห็นโลกมืดๆ เพียงลางๆ

แสงไฟดวงน้อย เอนลู่สู้ลมเป่า
ริบหรี่ ริบหรี่ เจียนดับ

แสงไฟดวงน้อย ดับลงแล้ว
แม้จะพยายามสู้สายลมมากแค่ไหน
แต่สุดท้าย … ไร้แรงต้านทาน

เส้นด้ายขาดน้ำมันชุ่มเชือก

แสงไฟดวงสุดท้าย น้ำมันหยดสุดท้าย
เผาผลาญก่อนดับลง

ความมืดมิดปกคลุมโลกทั้งใบอีกครั้ง

….

รู้สึกราวกับว่า
เป็น นก เกาะขอนไม้อยู่ริมบ่อโคลน
พิจารณาดูหนอนที่ชอนไชอยู่ในซากโคลนตม
ในใจก็พิจารณา
ไยหนอนถึงได้ดูมีความสุขอยู่ในซากปฏิกูลเหล่านี้นักหนา
ทั้งที่มันส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง
แล้วก็พิจารณา ไยซากโคลนต้องเต็มไปด้วยสิ่งเหม็นเน่า
ไม่ได้มีเพียงแค่ดินเปียกๆ ปนกับน้ำฝนอย่างที่คิด

นกอย่างฉัน ได้แต่นั่งพิจารณาไป
ครั้นจะจิกหนอนมากิน
ก็เกรงปีกขนสวยสะอาดจะเปื้อนดินโคลน
ครั้งจะบินไปหาหนอนที่สะอาดสะอ้านที่เกาะตามกิ่งไม้สูง
ก็หลงติด พิจารณาดูหนอนในโคลนอยู่นั่นเอง

หนอนบางจำพวก มันก็เกิดมาเพื่ออยู่ในโคลนตม
ส่วนบ่อโคลน ก็ย่อมต้องมีทั้งโคลนสะอาดและโคลนสกปรก

ส่วนนกอย่างฉัน นั่นสิ โง่เง่า

มานั่งเฝ้ามองบ่อโคลนแล้วรำพึงรำพัน เหม็นกลิ่นโคลน
บินไปได้ ก็ไม่บินไป
เพราะติดใจหนอนตัวอ้วนในบ่อโคลนสกปรกนั่น

จะมองให้ตายอย่างไร หนอนในนั้นมันก็สะอาดสวยไม่ได้หรอก

หนอนและโคลน ต่างอยู่ในที่ที่เหมาะสมกันแล้วทั้งคู่
สุดท้าย ก็มีแต่นกงี่เง่าอย่างฉันเท่านั้น ที่อยู่ในที่ไม่เหมาะไม่ควร ควรบินอยู่บนฟ้าแท้ๆ แต่เสลงมาบ่นรำพันบนพื้นดิน

ช่างงี่เง่าโดยแท้เชียว … เจ้านกเอ๋ย